Սերիկս...

Լույսի նման ապրեցիր ու ապրեցնող ես Լույսի նման:

Քեզանից միշտ տարան:

Քո ունեցածն էլ Դու տվեցիր, սիրո՜վ:

Իմ Սերիկ, քեզ մեն մի մանուշակ թողեցիր:

Կատարյալ չէր կյանքդ, բայց ճշմարիտ էր:

Մեծ էր նա…

Հիրավի բոլոր մեծ կանայք մեծ են նախ և առաջ տառապանքի մեջ:

Մեծ էր իր հուզումների խորությամբ, հոգու անբեկանելի ամրությամբ ու անաղարտ ազնվությամբ, իր նվիրվածությամբ:

Նա իր անձնական երջանկությունը գտավ հնամյա ձեռագործները, դրանց նախշերը պեղելու, հավաքելու և վերծանելու մեջ ու շա՛տ հաճախ լուսաբացները դիմավորեց արթուն:

Նա ժամանակ շատ էր կորցրել աքսորավայրի հեռուներում, այնտեղ ուր արևը մայր էր մտնում, իսկ Սերիկը սիրում էր լուսաբացը, ծագող արևելքը…

Մերի ՔԵՇԻՇՅԱՆ

Մեկնաբանություններ